آب داشت

آب مایه ی اصلی حیات و زندگی است و رساندن ان به موجودات زنده موجب بقای انهاست؛ از همین رو در آیات و روایات بر آب رسانی برای کارهای مختلف، مانند سیراب کردن انسان، حیوان و گیاه تأکد شده و برای آن آثار و برکات و پاداش های دنیوی و اخروی در نظر گرفته شده که در اینجابه برخی از آن ها اشاره می شود:

فضیلت سیراب کردن تشنگان:

*پیوستن به ولایت الهی: امام صادق (ع) فرمود : یکی از حقوق مؤمن بر مؤمن این است که نباید او سیراب و برادر مؤمنش تشنه باشد که اگر چنین کند از ولایت الهی خارج می شود و اگر حقّ اورا ادا کرد، ولایت او را به ولایت خود و ولایت خود را به ولایت الهی پیوند داده است.

*بافضیلت ترین کار:پیامبر(ص) فرمود: ای محمّد! اگر عبادت ما بر روی زمن بود، سه کار می کردیم: به مسلمانان آب می رساندیم، به عیالمندان رسیدگی می کردیم و گناهان را می پوشاندیم.

*نخستین پاداش اخروی: از امیرالمؤمنان روایت شده است که در قیامت ، نخستین چیزی که پاداش آن داده می شود، صدقه آب است.

*در سایه ی عرش الهی بودن: امام باقر (ع) می فرمایند: خدای متعالی خنک کردن جگر تشنه را دوست دارد و کسی که به جگر تشنه از چارپا یا غیر آن آب رساند، در روزی که سایه ای جز سایه عنایت خدا نیست، زیر سایه عنایت خدا خواهد بود.

پاداش آب رسانی:

*دست یابی به عمل بهشتی: شخصی از پیامبر (ص) پرسید: با چه کاری می توانم به بهشت در آیم؟ آن حضرت فرمود: مَشکی نو بخر و با آن آب رسانی کن تا کهنه و مندرس گردد. هنوز آن مشک از بین نرفته، تو با این کار به عمل بهشتی دست یافته ای.

*باز بودن دیوان حسنات: حضرت پیامبر (ص) گفتند: پنج دسته از مردم در حالی که در گورها هستند، به نامه اعمال آنان ثواب جاری می شود: کسی که نخللی بنشاند، آن که چاه آب بکند، کسی که برای خدا مسجدی بسازد، آن که قرآنی ینویسد و کسی که فرزند صالح بر جای گذارد.

حضرت امام صادق (ص) گفتند: مؤمن از چند چیز پس از مرگش بهره می برد: فرزند نیکوکای که بایش آمرزش بطلبد، قرآنی بر جای گذارد( به چاپ و نشر برساند) که مورد استفاده قرار گیرد، چاه آبی حفر کند، مهالی بکارد، آبی جاری سازد (که مردم از آن بهره گیرند) یا روش نیکویی پایه گذاری کند که پس از او از آن پیروی شود.

*نکته: چنان که قبلا بیان شد، هر عمل سودمند و ماندنی از کسی صادر شود تاآن اثر موجود است ثواب آن به صاحب عمل می رسد، هرچند آن شخص مرده باشد.

برخی مصادیق آب رسانی:

*مؤمنان تشنه: پیامبر (ص) فرمود: کسی که به مؤمنی که به آب دسترسی دارد جرئه ای بنوشاند، خدا برای هر شربت آب هفتاد هزار حسنه به او عطا می کند؛⁹ نیز فرمود: کسی که مؤمن تشنه ای را سیراب کد، خدا اورا از رحیق مختوم [شراب سر به مهر بهشتی] سیراب کند.

*برادران دینی: پیامبر (ص) فرمود: کسی که برادر دینی اش را از غذا سیر و از آب سیراب کند، خدا به اندازه ی هفت خندق که میان دو خندق پانصد سال فاصله باشد، اورا از آتش دور سازد.

*آب رسانی به موجود زنده در همه جا: پیامبر (ص) فرمود: کسی که چاه آبی حفر کند یا در بیابان برای استفاده مردم آب انباری آماده سازد، فرشتگان آسمان بر او درود می فرستند و به پاداش هر انسان یا پرنده یا پاچارپایی که از آن آب بنوشد، هزار حسنه قبول شده و آزادی هر بنده از فرزندان حضرت اسماعیل و هزار قربانی شتر برای او وشه می شود و بر خداست که اورا در حظیره قدس (بهشت) مأوا دهد.

*آب رسانی برای امور عبادی: حضرت امام صداقی (ع) گفتند: روز قیامت بنده ای را می آورند که هیچ کار نیکی ندارد؛ پس به او می گویند: به یاد بیاور، آیا حسنه ای داری که از نام ببری؟ می گوید: پروردگارا! حسنه و کار نیکی ندارم، مگر اینکه فلان بنده مؤمن تو بر من گذشت و از من آبی خواست تا با آن وضو بگیرد و نماز یگذارد ،پس به او آبی دادم؛ آنگاه آن بنده مؤمن را می آورند و از او می پرسند و او هم تصدیق می کند؛ پس پروردگار می فرماید: تورا آمرزیدم، بنده ام را به بهشت در آورید.

منبع: مفاتیح الحیاة - فصل سوم: شهر سازی و شهرداری - د.آب رسانی